Ik ben namelijk zo onwijs trots op hoe jij met deze hele situatie omgaat. Ik heb altijd geweten dat je geen 'piepert' bent. Op de dreumesgroep werd je een 'rauwdouwer' genoemd, als jij huilt dan heb je je echt pijn gedaan en ook als er 's nachts iets gebeurt dop jij je eigen boontjes wel (een ongelukje in bed, dan pak je toch gewoon een handdoek?!/ geen pleisters meer, dan plak je toch een wc-papiertje met een plakbandje erop?!), maar wow wat ben jij een sterke meid.
Vanaf de eerste dag van dit hele gekke avontuur krijg jij dit dan ook van iedereen te horen. Geen kik bij een prik, zelfs niet bij de tweede of de derde. 'Het valt wel mee', zeg je dan. Ook bij het plaatsen van een infuus, zonder de verdovende toverzalf, is er niets aan je gezicht af te lezen (tenzij je vermoeid bent en rilt van de koorts, maar dat is een ander verhaal). Als je de keuze hebt, vindt je het wel fijn als er een pedagogisch medewerker bij het prikken is, maar dat is meer omdat het ook heel leuk en gezellig is, dan dat jij de afleiding echt nodig hebt. Ook over de wondjes in je mond, 'die voelen alleen wat gek'. Echt superfijn dat jij dit allemaal niet als iets pijnlijks en heel vervelends ervaart.
Verder ben jij heel vrolijk en de positiviteit zelve.
- De week school die je gemist hebt, 'nou, dan vragen we toch gewoon aan de juf of ik wat werk mee naar het ziekenhuis mag?'.
- Of het logeerpartijtje dat niet door kan gaan, vanwege een ziekenhuisopname en het vriendinnetje daarna op vakantie gaat... 'nou, ze is toch gewoon in Nederland op vakantie, dan ga ik toch bij haar op de camping spelen?'. (gelijk geregeld en al een heerlijk dagje camping achter de rug!)
- De ziekenhuisopname waarbij je eigenlijk woensdagochtend naar huis mag, 'maar ik wil nog wel patatjes eten en de clown zien!', wat resulteert in pas na de lunch naar huis :)
- De controle van je Hb-gehalte (rode bloedcellen) tijdens de week op de camping, 'dat is niet zo erg, want ik vind een dag in het Maxima ook leuk hoor'.
- Of als ik weer een keertje voor de zekerheid wil temperaturen, 'als jij het wilt mama, dan vind ik het niet zo erg hoor'.
- De uitslag dat je zusje geen match was, 'dan maar een vreemde!'.
Je beseft echter ook wel dat je ziekt bent. Je snapt ook dat je geen gekke fratsen meer moet uithalen, je wat vermoeider bent dan anderen en laat je voor de zoveelste keer gelaten insmeren met zonnebrandcreme (terwijl je daar echt een hekel aan hebt).
Het is fijn dat we van alles aan je kunnen uitleggen, maar tegelijkertijd besef je nog niet de ernst van alles. Ook krijg je van alle gesprekken die ik/wij voer(en), stiekem heel veel mee. Laatst zei je opeens vanuit het niets 'ik moet een stamceltransplantatie', terwijl we dat nog helemaal niet expliciet met je besproken hadden. Je bent namelijk ook een heel nieuwsgierig meisje en wil van alles weten. Zo vroeg je laatst ook: 'hoe gaan ze de bloedfabriek dan uit me halen, naar buiten duwen of zo?' Je weet nu dat dit met medicijnen is. Ook kan ik zo mooi met je bespreken hoe het straks zal zijn. Als je dan geen bloedfabriek meer hebt en je nog minder witte bloedcellen hebt, besef je ook zo goed dat je dan heel erg ziek kan worden en dat je niet naar school mag. Als ik dan aangeef dat je dan in het begin in het ziekenhuis moet zijn, lijkt jou dat ook wel een goed idee. Samen komen we al pratende zo steeds een stapje verder hoe de behandeling eruit gaat zien. Ik heb ook benoemt dat als je meer wilt weten je dit aan ons kunt vragen. Wij weten nu alles, maar ook eerlijk benoemt dat niet alles leuk is. Zo komen er stapsgewijs steeds wat meer vragen, maar echt vanuit jou. Heel gaaf, om te zien hoe je dit zo doet meis!
Famke, ik ben echt super trots op jou. Ons lieve, stoere, nieuwsgierige en positieve meid. Samen met jou, komen we deze periode wel door!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten