In de nacht van woensdag op donderdag begon Famke opeens heel veel over te geven. Vanaf drie uur 's nachts heeft ze ongeveer elk half uur overgeven. Toen we 's ochtends naar het ziekenhuis wilden, kon ze niet meer op haar eigen benen staan. Dus heeft Bouke haar in de auto getild en is naar het ziekenhuis gereden.
Verhaal van Bouke: Aangezien we op de camping stonden, moest ik naar het ziekenhuis in Zwolle. Dit was een rit van drie kwartier waarin ze steeds weg viel. Super eng. Nadat ik haar in een rolstoel naar binnen had gereden, leek het alsof ik in aflevering van een medische serie was beland. Het was rennen van de kinderafdeling naar de spoedeisende hulp naar de IC en nog wat andere afdelingen. Op de drukste momenten stonden er zes medici om haar bed druk te overleggen en dingen te doen. De ene na de andere test werd afgenomen, maar er was niks dat haar sufheid kon verklaren. Alle gemeten waarden waren goed totdat ze een scan van de hersenen gingen doen. Hierop zagen ze iets. Dit iets kon bloed zijn, maar ook een tumor. Op dat moment is er besloten dat ze zo snel mogelijk onder zeil moest (om de hersenen te sparen) en daarna zo snel mogelijk naar een academisch ziekenhuis. Twee uur later ging ze met gillende sirenes naar het WKZ in Utrecht. Moniek was ondertussen ook naar Zwolle gekomen. Wij mochten helaas niet mee en zijn er met de auto achteraan gegaan. Toen wij aankwamen in Utrecht, lag Famke op de OK en waren ze bezig om de druk op haar hersenen te verlichten door middel van een drain (een slangetje in haar hoofd). Deze operatie is goed verlopen, maar deze is alleen maar om de druk verlichten. Het is nu wachten tot de bloeding stopt. Dit moet haar lichaam zelf doen en ze wordt hierin geholpen door vele transfusies van bloedplaatjes. Ze is 's avonds uit haarzelf wakker geworden en begon te praten. Daarnaast is ze in staat om met een vinger haar neus aan te raken. Dit zijn allemaal goede tekenen dat de schade meevalt. Ze is ontzettend moe en slaapt het grootste deel van de dag. Het is nu hopen dat de vermoeidheid langzaam afneemt en dat de schade meevalt.
Ondertussen weten we dat de oorzaak hoogstwaarschijnlijk een bloeding was (en dus geen tumor), maar het is helaas nog niet bekend wat deze bloeding heeft veroorzaakt. Hiervoor gaan legio onderzoeken plaatsvinden. Het is mogelijk dat ze helemaal herstelt en dat de enige blijvende schade een litteken op haar hoofd is. Het is echter nu nog te vroeg om in te schatten wat de gevolgen allemaal zijn. Het gaat de goede kant op en we hopen op het beste. Het is echter wel een feit dat ze voorlopig het ziekenhuis nog niet verlaat. Tot slot lijkt het er nu op dat dit geen negatieve gevolgen gaat hebben voor haar stamceltransplantatie in de herfst.
We zijn ondertussen weer een dag verder. Famke is sinds gisteren al van de IC af en ligt nu in het Maxima. Dat is super en stiekem voor ons ook heel fijn, want een nacht in een stoel op een IC kamer kan ik niemand aanraden.... Nu hebben we weer wat ruimte, een echt heerlijk bed en heel luxe een eigen wc en douche. Famke is over het algemeen nog erg vermoeid, maar maakt elke dag wel kleine stapjes. Ze beweegt zich weer lekker in haar bed (benen optrekken, anders liggen, armen bewegen) en is steeds wat meer wakker. Zojuist heeft ze een CT-scan van haar longen gehad, om te kijken of daar mogelijk een schimmel in zit. Die zou mogelijk ook in haar hoofd kunnen zitten en de bloeding hebben veroorzaakt. Famke moest van het ziekenhuisbed op de CT-scan en ze klom zelf uit bed, stond op haar benen en klom zelf op het andere 'bed'. Zo fijn om te zien dat ze dat nu kan. Verder praat ze het liefst zo weinig mogelijk, dus laten we haar met met rust. Ze geniet van luisterboeken, filmpje kijken en als ze wordt voorgelezen. Daarnaast slaapt ze dus heel veel. Volgens een neuroloog was de vermoeidheid niet vreemd en kon dat wel 3 weken duren... We hebben dus nog even te gaan.
Het is nu van dag tot dag kijken hoe het gaat. Het is echt ontzettend heftig om je kleine meisje zo kwetsbaar te zien... Tegelijkertijd zijn we heel blij met de kleine stapjes die ze maakt en daar houden we ons aan vast.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten