Het begon al vlak voor de zomervakantie, de laatste schooldag. Ik weet nog zo goed dat Famke vorig jaar voor de laatste keer de trap naar boven liep en ik daar met tranen in mijn ogen een foto van maakte. Ik wist immers niet of ze die trap volgend schooljaar wel weer op zou lopen. Zou dit (voorlopig) de laatste keer zijn? Een vader zag mij toen en keek me wat vreemd en bedenkelijk aan. Tja, dat zou ik ook hebben als een kind uit groep 3 vrolijk de trap op loopt naar school en daar staat opeens een moeder onderaan de trap te huilen...
Ook vorige week was er weer dat momentje. Deze keer kwam die niet op de laatste schooldag, maar al 2 dagen eerder. Ik was wat vroeg en moest even wachten op Famke en Lotte en dat duurde even. Vaak raak ik wel in gesprek met een ouder, maar deze keer niet en ik staarde wat voor me uit. Toen kwamen daar de gedachten weer van een jaar geleden. Wegdrukken lukte niet meer, het was er al... Terugdenkend aan een jaar geleden. Toen we al in de rollercoaster zaten, maar nog niet wisten waar die heen zou gaan... wat is er ook veel gebeurd... Niet veel later kwam er een moeder van een vriendinnetje vlakbij staan. Ze keek me wat bezorgd aan en vroeg of het wel ging. Nou nee, en huppakee daar kwamen de tranen weer. Deels door het gevoel van angst van afgelopen jaar en tegelijkertijd ook tranen van geluk, dat het nu zo goed gaat. Niet lang daarna kwam Famke vrolijk aangehuppeld en wilde ze met een vriendinnetje spelen. Wat fijn dat dit weer kan en het leven gaat ook weer gewoon door. Soms alsof er afgelopen jaar niets is gebeurd... Wat een heerlijk kind is het ook!
En de echte laatste schooldag was helemaal niet zwaar. Het was een drukke en gezellige ochtend en we hebben heerlijk zitten kletsen op de fiets naar school toe. Het was zo fijn, dat ik het moment zelf helemaal vergat... Famke was allang in het schoolgebouw verdwenen, toen pas bedacht ik dat ik eigenlijk weer een foto had willen maken.
 |
| Vorig schooljaar laatste dag voor de zomervakantie. |
Zo'n moment als dit zal het komende jaar nog veel vaker gebeuren. Een collega vergeleek het met rouw na het overlijden van een dierbare. Het jaar daarna sta je bij alles stil dat het de eerste keer is zonder die persoon. Ik sta nu elke keer stil bij wat er vorig jaar gebeurd is. Zo kijk ik op tegen onze week weg binnenkort. Weer naar een camping, weer naar een tent.... Alleen al het idee roept zoveel emoties op. Ook bij Lotte merken we dat dit veel oproept. Ze wil eigenlijk niet op vakantie, want stel je voor dat papa en mama weer weg gaan. Dat gevoel herken ik ook zo. Cognitief snap ik zo dat de kans heel klein is dat er iets gebeurt, maar gevoelsmatig is dit compleet anders. Daarin verschillen Bouke en ik dan ook gigantisch, want hij is daar totaal niet mee bezig. Dat is geweest, we leven nu en nu gaat het goed. Af en toe lijkt het me ook zo fijn om zo simpel en eenvoudig te denken. Maar goed, mijn hoofd werkt dus anders. We gaan het zien komend jaar...
Verder hebben we voor in september ook een bijzonder uitje staan. Van collega's van Bouke hebben we vorig jaar een cadeaubon voor de Efteling ontvangen om daar met ons gezin heen te gaan. Superlief natuurlijk. We waren eens aan het kijken wanneer we dat dan zouden doen. Al heel snel kwam het idee om dit op Famkes transplantatieverjaardag, 17 september, te doen. Dat is toch een bijzondere dag en hoe mooi is het dan als we dit samen kunnen vieren op een voor Famke gave plek. En als we het doen, doen we het ook goed. We gaan overnachten in een themasuite in het Eftelinghotel. De meiden hebben de circuskamer uitgekozen, want daar zit een bellenblaasmachine in het bad😁 Heerlijk dat dit gepland staat!
Als afsluiter heeft Famke vandaag ook heel goed nieuws gekregen! Er stond namelijk weer een controle bij de oogarts gepland. Ondertussen waren de oogdruppels met medicatie afgebouwd en gebruikt Famke ook al dik 1,5 maand geen kunsttranen meer. Als het nu dus goed zou zijn, dan zijn de oogproblemen helemaal klaar! Ik vond het dus best wel even spannend, want tja, het lijkt wel goed te zijn, maar Famke geeft het ook niet echt snel aan als er wel wat is. Gelukkig gaf de oogarts al gelijk na het onderzoek aan dat de ogen er gaaf uitzien. Super dus! Het hoofdstuk 'ogen' is bij deze dus afgerond. Famke is er ook heel blij mee! Vandaag mocht dus haar laatste oogdruppelkraal aan de kanjerketting geregen worden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten