Morgen weer controle...

Morgen staat er weer een controle in het PMC gepland... Elke keer is het weer spannend, elke keer voel ik weer onzekerheid. Hoe zou het bloedbeeld deze keer zijn? Zou het ook nu weer de goede kant op blijven gaan? Of zakt het toch weer wat af? Nemen de bloedwaarden misschien wel af? 

De afgelopen dagen gaan deze vragen weer dagelijks door mijn hoofd. Het maakt ook dat ik weer wat wiebeliger ben en de tranen wat sneller komen. Ik zou weer zo graag een half jaar vooruit willen springen. Blijven de waarden inderdaad stijgen? Het zou me nu ook weer zoveel rust geven. In augustus en september riep ik ook regelmatig dat ik zo graag in de toekomst zou willen kijken. Als ik toen had geweten waar we nu zouden staan, had dat zoveel spanning gescheeld... Maar helaas, dat tijdreizen gaat m niet worden en mijn glazen bol werkt ook nog steeds niet. 

Tegelijkertijd weet mijn hoofd ook dat het eigenlijk best goed gaat met Famke. Als we naar de feiten kijken lijken alle drie de bloedlijnen het best redelijk te doen. Als eerste horen we namelijk steeds vaker ook van anderen dat Famke zulke lekkere blossen op de wangen heeft. Zelf zien we dat natuurlijk ook en laatst schaamde ze zich en werd ze helemaal rood. Er zit dus in ieder flink wat rode bloedcellen in haar bloed. Als tweede zien we dat de hoeveelheid blauwe plekken ongeveer gelijk blijft. Ze blijven niet superlang zitten en de bloedneuzen hebben we de afgelopen weken helemaal niet gezien. Ook dit betekent dat de bloedplaatjes in ieder geval gelijk zijn gebleven en misschien zelfs iets gestegen?!? Als derde was ik een tijdje terug een week flink ziek. Gelukkig geen Corona 🤞, maar toch echt wel een paar dagen echt ziek. Lotte was daarvoor een aantal dagen flink verkouden en aan het hoesten. Zelfs Bouke had hoofdpijn en voelde zich niet fit. En Famke? We hadden toch op zijn minst verwacht dat die ook flink verkouden zou worden, wat hoesten en misschien nog wel zieker dan ik. Haar afweer is immers nog steeds opbouwende na de stamceltransplantatie. Maar Famke heeft dus de minste symptomen van ons allemaal gehad. Twee dagen een paar keer hoesten en dat was het. Het was zelfs niet genoeg dat we een Coronatest noodzakelijk achten. Dus tja, die afweer van haar is eigenlijk zo slecht nog niet. 

Verder gaat het fysiek ook zo lekker met Famke. Ze groeit weer in de lengte, wat we nu ook merken aan haar kleding. Veel kleding kan zo door naar Lotte (die blijft ook maar groeien zeg!) en Famke is na een jaar eindelijk weer toe aan nieuwe kleding. Ook haar schoenen pasten niet meer, dus ook die voeten groeien weer lekker. Fijn om te merken dat er wat energie over is om weer te gaan groeien. Verder heeft ze na schooltijd energie om te spelen, het fietsen naar school gaat steeds vlotter en ook met gym merkt ze zelf dat haar conditie wat verbeterd. Verder is ze heerlijk aan het bakken en is het gewoon genieten om haar weer bezig te zien. Op school gaat het ook supergoed . We hadden van de week een online gesprekje met de juf. Alle vakken gaan eigenlijk heel goed en Famke is heel gemotiveerd, dus Famke mag zelfs wat extra uitdaging krijgen. Dat had ik een half jaar geleden niet durven hopen... Onwijs trots op ons meisje dus! 

Alles wijst er dus op dat het eigenlijk wel de goede kant op gaat met Famke. En toch.. Wat zou het fijn zijn als ik me wat meer op dat verstand kan richten en wat minder op mijn gevoel. Volgens mij is dat ook echt zo'n vrouwending. Als ik naar Bouke kijk, is hij inderdaad veel meer op zijn verstand en dus de feiten gericht. Ook in mijn omgeving hoor ik dit verschil toch duidelijk. Vrouwen zijn vaak inderdaad wat gevoeliger en wat minder rationeel... Wat lijkt het me heerlijk om soms even een mannenbrein te hebben. Gewoon even rust. Maar goed, ook met mijn vrouwenbrein kom ik er wel. Komende vrijdag staat de afspraak bij de psycholoog in het PMC gepland. Ik verwacht dat zij daar mij een beetje bij kan helpen. 

We zullen morgen eerst weer eens gaan zien of die feiten inderdaad een goede voorspelling gaan zijn.