Een beetje weer het normale leven

Ondertussen zijn we alweer een half jaar verder na de stamceltransplantatie op 17 september vorig jaar. Nu, na een half jaar kan ik zeggen dat ons leven er weer een beetje uitziet, zoals voor 18 juni. Want op die dag kregen we vanuit het niets te horen dat Famke, onze Famke, een ogenschijnlijk gezond meisje, eigenlijk doodziek was. Wie had kunnen bedenken welke rollercoaster we waren ingestapt en waar we nu zouden staan. Niemand... en ik had me het ook wat anders voorgesteld...

Famke gaat sinds begin februari weer met heel veel plezier naar school. Toevallig sprak ik de juf gisteren even en die vertelde ook dat Famke het heel goed doet. Op school geeft ze aan dat ze het fijn vindt, om daar weer te zijn. Gewoon de lessen in de klas volgen, gewoon net als de rest van de klas. Lekker samen buiten spelen en heerlijk gymmen. Ze geniet ervan! Wat me wel opvalt is dat ze de laatste tijd nog weinig speelt met klasgenootjes na schooltijd. De eerste week op school kwam ze elke dag met een vriendje/vriendinnetje thuis en daarna bijna niet meer. Famke zegt zelf dat ze graag naar huis wil en met Lotte wil spelen. Misschien is ze toch wat moe en moet ze ook wat bijkomen van de afgelopen periode. Ook voor haar is het echt veel geweest. Gelukkig is het een onwijs sterk meisje en lijkt ze er eigenlijk niet echt last van te hebben. Ik praat regelmatig met haar over bepaalde gebeurtenissen in het ziekenhuis. Bijvoorbeeld dat ik haar de eerste week na de hersenbloeding op bed ging wassen met een washand met heerlijke zeep. Of dat als een dokter vroeg hoe het met haar ging, ze altijd een duimpje omhoog deed. We hebben het ook samen erover hoe stom die 1e dag ATG was. Het is fijn om er zo af en toe samen bij stil te staan. Ik heb het gevoel dat dit voor Famke ook fijn is, om het op die manier ook allemaal een plekje te geven. Ook Lotte neemt regelmatig deel aan dit soort gesprekjes.

Zusterliefde

De haren groeien heerlijk door!

Ook voor Lotte is het een heftige tijd geweest. Ze heeft nog steeds wel een beetje dat ze het lastig vindt om ergens te logeren en wil graag bij ons en Famke zijn. Nu was Lotte nooit de makkelijkste in weggaan, maar sinds de ziekenhuisopname van Famke, is dit veel sterker geworden. Van tevoren twijfelt ze altijd of ze wil logeren bij opa en oma en wil ze het liefst gewoon thuis bij ons blijven. Als ze er dan eenmaal is, is het altijd leuk en geniet ze er ook weer van (en wij ook 😉). Ook speelt ze heel veel met Famke. Dat deden ze vroeger ook al en dat is nu ook echt weer terug. Heerlijk samen aan het knutselen of buiten aan het spelen. Ze kunnen echt heerlijk spelen, al zijn ze ook goed in ruzie maken. Verder gaat het met Lotte ook goed. Ze heeft af en toe haar buien. Dat vraagt altijd weer om een creatieve aanpak van ons, maar we komen er samen steeds weer uit. 

Met Bouke is alles prima. Die is sinds december weer aan het werk. Hij was begonnen met 3 dagen en sinds de kinderen naar school gaan, weer naar 4 dagen. Bouke is er eigenlijk niet meer zo mee bezig. Ook de ziekenhuiscontroles vindt hij niet zo spannend. Meestal kloppen zijn voorspellingen ook redelijk... Hij zit er vrij nuchter in en verwacht eigenlijk dat het wel goedkomt. Bouke begint ook nooit spontaan over iets dat in de afgelopen maanden is gebeurt. Het is klaar. Het is geweest. Het leven gaat weer door. 

Ik ervaar het totaal anders. Ik ben begin januari weer langzaam gaan opbouwen met werken. Sinds februari ben ik ook weer mijn eigen caseload ('eigen' cliënten) aan het opbouwen. Het is heerlijk om weer te kunnen werken. Ik merk dat ik blij wordt van het werken. Sinds vorige week zou ik weer 100% aan de slag gaan (dat is in mijn geval nu maar 16 uur hoor...). Toch merk ik dat dit nu niet kan. Gezien de opvang dicht is werk ik nu een hele dag en twee halve dagen. Daardoor heb ik maar twee ochtenden voor mezelf en het idee was juist dat ik maar twee dagen zou werken, zodat ik echt ruimte voor mezelf had. Die vlieger gaat dus nu niet op... Ik ga nu toch weer even terug naar 75%, zodat ik ook iets meer tijd heb voor mezelf. 

Want zoals de titel al zegt 'een beetje weer het normale leven'. Zo voelt het ook echt. Er komt een zekere rust in ons leven. Iets minder paraatheid en minder stress om Famke. Daarmee komt er ruimte voor mezelf. Ruimte die er dik een half jaar helemaal niet was. We moesten immers gewoon door. Op de automatische piloot, gevoelens uit en door. Er was geen mogelijkheid tot even stoppen een korte pauze, nee door en door en door. Zo voelt het nu ook echt als ik terugkijk op die periode. Nu pas komt eigenlijk het besef wat we hebben meegemaakt. Het besef wat Famke een geluk heeft gehad en hoe goed ze het heeft gedaan. Maar aan de andere kant daarmee ook de gedachte wat er ook had kunnen gebeuren... De emoties zitten in ieder geval weer lekker hoog. Gelukkig heb ik er wel grip op en overvalt het me niet. Ik functioneer dus eigenlijk wel prima. Eigenlijk heb ik ook helemaal geen zin meer in dat nare gevoel en wil ik gewoon weer lekker door. Het allemaal achter me laten. Maar helaas werkt een hoofd niet zo. Daar heb ik dan geen invloed op. Om mezelf een beetje te helpen, heb ik binnenkort een intake bij een kinderpsycholoog van het Maxima. Die doen soms ook wat kortdurende trajecten bij ouders. Heel fijn dat het zo kan. Hopelijk gaat dat me een beetje helpen bij het verwerken van deze ongelooflijk zware en heftige tijd.

Gelukkig kan ik ondertussen ook echt genieten van het samen thuis zijn en hoe goed het met Famke gaat. Dat maakt me elke dag weer heel erg blij.