Wachten, wachten en nog eens wachten....

Vandaag stond alweer een bezoek aan het ziekenhuis gepland. Vrijdag was dat al met ons gecommuniceerd, maar kregen we maar geen afspraak. Zondag maar eens gebeld en er bleek helemaal niets ingepland. Vanochtend werden we gelukkig teruggebeld door het planbureau en konden we een uurtje later om 10:00 uur terecht. 

De bloedwaarden van Famke blijven helaas aan de lage kant. De arts geeft ook aan dat hij liever had gezien dat de aanmaak van de cellen wat sneller zou gaan, maar ze maken zich nog geen zorgen. Vooralsnog blijft het geduld hebben. In de tussentijd hebben we 2 keer in de week controle en krijgt ze naar ik vermoed elke keer de 'epo' om te zorgen dat ze wat weerbaarder is tegen infecties. Verder nemen ook de bloedplaatjes en de rode bloedcellen langzaam wat af. Mocht het binnen 2/3 weken niet veranderen, dan wordt er wel actie ondernomen. Er is nog van alles mogelijk om mee te gaan spelen en uit te proberen. Dat heeft echter niet de voorkeur, in verband met grotere kans op transplantatieziekte. We moeten dus nog even wachten en hopen dat het vanzelf wat beter op gang gaat komen. 

Aan de wandel in de straat

Verder is Famke de laatste paar dagen weer wat aan het spugen. Jammer, maar het blijkt er ook allemaal bij te horen. Alle medicatie die ze krijgt is best heftig voor de maag, dus niet gek dat je daar soms misselijk van bent. Dit maakt echter ook dat Famke wat minder eet. Waar ze de eerste dagen nog best goed at in boterhammen en pasta, blijft het nu bij enkele hapjes. Gisteren heb ik bijvoorbeeld speciaal voor haar lekker poffertjes gemaakt, waarvan ze er welgeteld eentje heeft gegeten... Die er vervolgens ook nog eens uitkwam. Wel wat demotiverend, maar we blijven maar aanbieden. Dus ook een volgende keer bak ik weer met liefde een portie poffertjes. Volgens de diëtiste gaat het zelf eten echt wel komen. 

Ondertussen hebben we voor bij ons thuis een rolstoel geregeld! Famke kan nog maar korte afstanden lopen en komt dus weinig buiten. Met de rolstoel kan dat nu lekker wel weer. Helaas was dit een standaard huurrolstoel en die is dus niet gemaakt voor lange mensen zoals wij... Bouke, die normaal 2 linkerhanden heeft, is echter heel creatief geweest. We hadden nog een oude kinderwagen staan, waarvan hij het frame aan de rolstoel heeft bevestigd, waardoor ook wij er nu ook prima mee kunnen lopen. Ideaal!