Niet meer welkom in het ziekenhuis

Het was al een beetje de verwachting, maar ook afgelopen weekend hebben wij in het ziekenhuis doorgebracht. Eerst leek de koorts even wat te zakken, maar die kwam met pieken toch weer in volle hevigheid terug. Sinds gisteravond is de koorts redelijk onder controle, maar gezien Famke niet geheel koortsvrij is moet ze dus gewoon blijven. Even hadden we nog als laatste hoop dat ze morgenochtend een uurtje weg mocht om even naar school te gaan, maar ook dat gaat dus niet door. Ondertussen hebben we geleerd dat je kunt hopen wat je wilt, maar wij er uiteindelijk toch geen invloed op hebben. Het is maar zo....

Er wordt vanuit school wel aan Famke gedacht. Want ze heeft een gigantische kaart ontvangen! Superleuk natuurlijk! Die heeft een mooi plekje op haar kamer gekregen. 

Vandaag kwam er wel even een schepje bovenop. Ik werd namelijk wakker met jawel, een snotneus.... Waarom precies nu? Na overleg met het ziekenhuis was de conclusie: niet meer welkom in het ziekenhuis tot er een negatieve Coronatest ligt. Echt wat een slechte timing... Maar goed. Bouke is er en die blijft gewoon even wat langer bij Famke. Het is niet anders. Gelukkig kon ik vandaag, een uur na mijn telefoontje!, al terecht in de Coronateststraat bij het UMC. Ideaal, want zo kon ik Lotte eerst even droppen bij het Maxima. Die heeft heerlijk gespeeld met Famke. Voorlopig de laatste keer echt bij elkaar, want de komende 6 weken wordt het vanachter het glas. Lotte mag namelijk niet bij Famke op de kamer komen. Ze hebben het heerlijk gehad samen. Net als Famke vanmorgen met een vriendinnetje, die voorlopig helemaal niet meer mag komen.

Nadat Lotte was gedropt, kon ik zo doorrijden naar de parkeergarage van het UMC. Ik had nog niet eerder een test gedaan, maar echt wat een geweldige opzet zo'n teststraat. Je hoeft je auto niet eens uit en het is ook zo geregeld. Binnen 10 minuten was ik alweer weg. Nu is het maar hopen op een snelle negatieve uitslag. Ik denk eerlijk gezegd dat Famke me heeft aangestoken. Ze klaagt al dagen over 'snot in haar keel' en dat is precies wat ik voel. Gelukkig mag ik wel gewoon naar het ziekenhuis als ik verkouden ben, maar dan met mondkapje. Al is dat wel extra spannend nu....

Morgen is namelijk de start van het hele stamceltransplantatietraject. Gezien Famke nog koorts heeft en ze vandaag toch een bacterie hebben gevonden, gaan ze morgen overleggen of dit van invloed is op de start. Dat is nog even afwachten. Afgezien daarvan waren de afgelopen dagen voor mij echt verschrikkelijk. Er zat, en zit nog steeds, zoveel spanning in mijn lijf. Emotioneel was ik de afgelopen periode al labiel, maar de afgelopen dagen helemaal. Om de kleinste dingen kwamen er regelmatig tranen in mijn ogen. De komende periode is zo onwijs spannend. Hier draait het allemaal om en over een paar weken is al wel duidelijk waar we een beetje staan. Ik neem alle tegenslagen die we tot nu toe hebben gehad, en dat waren er afgelopen tijd toch best veel, voor lief, als dit maar goed gaat.

De laatste paar dagen krijgen we ook veel lieve kaartjes en berichtjes met succeswensen. Bedankt daarvoor!