Dag 0, een nieuwe bloedfabriek

Vandaag was dan de dag, de nieuwe bloedfabriek is 'geïnstalleerd'. Dit was al die tijd het moment waar we naar uit hebben gekeken. Of ja, eigenlijk naar het moment dat haar bloedfabriek het weer doet en weer gewoon alle cellen aanmaakt, maar dit is wel een onmisbare stap in dat hele proces. 

Maar goed onderdeel van dat proces is 6 weken lang in isolatie in het ziekenhuis. Dat is op zichzelf staand al een hele lange tijd, maar wij zitten vandaag al op 6 weken in het ziekenhuis.... 

Wat het vandaag ook precies was, dat weet ik niet, maar poeh wat ben ik er even allemaal klaar mee. Mogelijk de spanning van vandaag; ongesteld worden (ja tuurlijk wat een timing, maar dat komt nooit uit geloof ik) en daardoor slechte nacht en moe; volle wasmachines in het ziekenhuis, precies als ik bedenk dat ik de knuffels wil wassen; de lange periode in het ziekenhuis; nooit meer echt met z'n viertjes; kinderen die het liefste papa en mama willen; de continue stress in je lijf... het was vandaag even te veel... Famke was aan het hoesten en maakten allemaal gekke keelgeluiden om maar van het slijm verlost te zijn en het enige dat ik dacht was, 'hou op, want ik word helemaal gek van je'. Ik ben even zoooo op. Bah. Gelukkig kwam Bouke me in de ochtend aflossen, zodat ik even weg kon. Het zakje stamcellen zou toch pas later op de dag komen. Ik ben dus even gauw naar huis gereden en had even tijd voor mezelf om weer iets tot rust te komen. Toch wel heel fijn dat het Maxima bij ons om de hoek is.

Maar goed, de beenmergtransplantatie. Die zou eigenlijk om 11:00 uur zijn, maar ze hadden van tevoren al gezegd 'dat kan ook best wat later worden'. Aan het einde van de ochtend werd gezegd tussen 14:00 en 15:00 uur, met een marge van 'of eerder of later'. Dit hadden ze uiteindelijk goed, want om 15:00 uur was het zakje met stamcellen er. Eerst weer even alle controles en daarna werd het aangehangen. In totaal duurde het 2 uur voordat het was ingelopen. En dat is het dan.... 

Ik vond het wel een heel bijzonder moment. Tegelijkertijd ook een beetje onwerkelijk. De inhoud van dit zakje, gaat dus Famkes leven redden? Bizar toch eigenlijk? Bouke vond het ook een beetje een anti-climax. Dit is dan het moment, maar er wordt gewoon een zakje aangehangen, net als bij een 'normale' bloedtransfusie. Daar had op zijn minst nu wat tromgeroffel en opbouwende muziek bij gehoord. Toch was dit natuurlijke en heel belangrijk en mooi moment. 

Natuurlijk speelt ook de gedachte mee dat er ergens een jonge man rondloopt die (eer)gisteren beenmerg heeft gedoneerd aan onze Famke. Het blijft zo bijzonder dat iemand dat vrijwillig doet voor een onbekende en daarmee een kans op leven geeft. Blijkbaar zijn jonge mannen de meest gewilde en gunstige stamceldonoren. Dus mocht jij zo'n jonge man kennen, wil je dan vragen of hij zich wil registreren bij Matchis? Je kunt het leven van kinderen zoals Famke hiermee redden 💗

Het inlopen van de stamcellen is prima verlopen. Nu is het wachten tot deze stamcellen hun plekjes hebben gevonden en aan de slag kunnen, zodat de bloedfabriek weer geopend kan worden. Dit duurt meestal zo'n 2 a 3 weken, dus we moeten geduld hebben... 

Het enige wat we ook nu weer kunnen doen is wachten en hopen dat alles goed gaat...