Tijd voor mezelf

Gisteravond heb ik mijn eerste eigen uitje sinds de diagnose van Famke gehad. Ik had niet door dat het alweer juli was. Waar ik er eerst heel erg naar uit had gekeken, overkwam het me nu opeens. Oh, vanavond teamuitje... De afgelopen weken heb/ben ik geleefd van moment tot moment en had ik echt nergens ruimte voor. Wat ik eerder ook schreef, het voelt ergens ook vreemd om plezier te hebben...

Afgelopen maandag had ik echter mijn 2e gesprek met de maatschappelijk werkster van het Maxima. Helaas heeft ze op veel van mijn vragen die in mijn hoofd rondwaren, logischerwijs, geen antwoord. Zoals 'hoe doe je dit als ouder als je kind zo ziek is?', 'hoe kun je het wat minder zwaar maken?', 'hoe doen andere ouders dit?', 'hoe houd je dit vol?'. Voor iedere ouder is dit proces natuurlijk weer anders. Dat merk je al aan hoe Bouke dit verwerkt en hoe ik het doe. De maatschappelijk werkster gaf aan dat ze het idee heeft dat ik het al zo goed doe. Natuurlijk is de angst er en die mag er zijn. De artsen kunnen geen 100% zekerheid geven, dus die angst is logisch. Belangrijk is echter dat die niet de overhand gaat nemen. Gelukkig zit ik meestal aan de hoopkant, al wordt ik af en toe overvallen door verdriet en angst. En ook dat is logisch. Dit is zoiets groots, deze emoties zijn niet te beheersen. Die kunnen dus op elk moment opeens opspelen, zonder dat ik het wil en er iets over te zeggen heb. Daar zal ik mijn eigen weg in moeten gaan vinden. Voor het stukje verwerken helpt praten en het schrijven in ieder geval, dus daar blijf ik lekker mee doorgaan. 

Wat me het meest is bijgebleven van het gesprek van maandag is dat ik niet alleen maar verdrietig hoef te zijn. Voor Famke vindt ik het heel belangrijk dat ze lekker onbezorgd plezier kan hebben. Dat lukt eigenlijk heel goed. Voor mezelf ben ik juist streng en is daar weinig ruimte voor. Vooral emotionele activiteiten, zoals het plannen van een gezinsfotoshoot of nu de laatste dagen van het schooljaar, zijn moeilijk. Daar zit vooral angst achter. De tip was om die beladen momenten ook vanuit een positief licht te gaan bekijken. Dus wat ga ik met zo'n mooie foto van de meiden of ons gezin doen? En wat fijn dat Famke zich zo goed voelt dat ze lachend de trap naar haar klas op loopt, zonder een kus of gedag. Dit wordt mijn uitdaging de komende tijd en ik verwacht dat dit mij gigantisch gaat helpen. 

Dit nieuwe inzicht maakte dan ook dat ik gisteravond wel naar mijn teamuitje ben geweest. Het is ook fijn om dit alles met mijn collega's te kunnen delen. Ik ben zo blij met dit fijne team, waarin ik mezelf kan zijn. Het was een superleuke avond. Ik heb kunnen praten over Famke, over wat het met mij doet, maar ook weer echt gelachen en plezier gehad. Het voelde goed. Fijn om te merken dat hier ook nog ruimte voor is en het er dus gewoon mag zijn.