Koorts?!?

Het is woensdagavond en het is tijd voor de meiden om naar bed te gaan. Ik geef ze allebei nog een kus voordat ze naar boven gaan. Eerst Lotte en dan Famke. He, dat voelt raar. Nog een keertje een kus aan Lotte en dan aan Famke. 'Eh, ik ben bang dat Famke koorts heeft', zeg ik tegen Bouke. Dat zou dan de eerste keer zijn in maanden. Het gaat de laatste tijd ook zo goed eigenlijk, dit zat er natuurlijk een keertje aan te komen. Ze is daarbij ook al sinds zaterdag aan het hoesten. Gelukkig was ze zondag al negatief getest! 

Maar ja hoor, 38,6. Hmmm... Over een half uurtje maar nog een keertje temperaturen en dan even kijken waar we staan. Een half uur later was het 38,8.... Tja, dan toch maar het PMC bellen voor de zekerheid. Daar zou het worden doorgegeven en zouden we worden teruggebeld. Dat duurt natuurlijk altijd te lang. Bouke gaf het 50% kans dat Famke toch weer naar het PMC zou moeten, ik ging er eigenlijk vanuit van niet, maar ja, wij zijn niet de artsen. Na een half uur werden we eindelijk teruggebeld. Conclusie: kijk het maar even aan. 'Haar cellen komen zo mooi op, dit zou haar lijf nu zelf moeten kunnen oplossen'. Dat is natuurlijk goed nieuws, maar ook wel spannend. Mocht het toch slechter worden, dan weer bellen. Donderdagochtend stond ik nadat ik wakker was al snel bij Famke aan het bed. Zou de koorts gezakt zijn? Helaas, haar hoofdje gloeide helemaal en ook de thermometer gaf aan van niet, nu 39,3. Ook wilde ze niet eten en oogde ze echt wat ziekig. Toch maar weer het PMC gebeld. Wederom hetzelfde advies, kijk het maar aan en als het van het weekend niet beter is of als wij ons zorgen maken, weer aan de bel trekken. 

Donderdagmiddag knapte ze weer op en heeft ze nog een hele tijd heerlijk gespeeld met Lotte. Daarna stortte ze weer in. Zou de koorts dan nu weg zijn? Helaas was dat niet het geval. Vrijdag stonden de Koningsspelen op school gepland, dan maar duimen dat de koorts morgen eindelijk zou zakken. Vrijdagochtend stond Famke vrolijk op en was ze er helemaal klaar voor om naar school te gaan. Ze voelde niet zo warm, oogde energiek en had alleen nog wat verhoging, dus toch eindelijk de goede kant op. Precies op tijd, dus huppakee dan mag je naar school! Ze heeft het schooljaar al alles moeten missen, dus dit was haar zo gegund. Ze heeft een heerlijke dag gehad en echt genoten. Eenmaal thuis was ze moe en weer uitgeput op de bank. 's Avonds helaas toch weer koorts en ook zaterdagochtend had ze weer 39,3. Dit zat me niet lekker, dus wederom het PMC gebeld. Daar kreeg ik onze stamcelarts aan de telefoon. De conclusie zag ik nog niet aankomen, maar is eigenlijk heel goed nieuws. Hij vertelde me: 'Er komt een moment dat je voor dit soort zaken geen contact meer met ons opneemt, maar ermee naar de huisarts gaat. Dat moment is nu eigenlijk wel gekomen'. Gaaf toch? Ze heeft geen specialistisch ziekenhuis meer nodig, maar mag gewoon naar de reguliere zorg 😃 Zijn advies was nog wel om naar de hap (huisartenspost) te gaan, omdat ze nu al 4 dagen koorts had. 

Daar konden we heel snel terecht en Bouke en Famke zaten een kwartier later al in de auto. In verband met haar koorts en hoesten, moest ze in de 'corona'-wachtkamer en was de dokter ook in vol ornaat. Gelukkig nam de dokter echt de tijd en heeft ze Famke grondig bekeken. Famke kreeg nog een vingerprikje om de ontstekingswaarden in het bloed te bekijken, die zijn iets verhoogd, maar dat is passend bij een virus. Helaas zijn de overige waarden niet bekeken, dus daarvoor moeten we gewoon nog even een paar weken geduld hebben. Vermoeden is dat Famke een virus heeft, waardoor ze ook hoest en wat slijm in de longen heeft. Op de vraag of Famke last van haar oren had, zei Famke 'nee hoor'. Blijkt ze een dubbele oorontsteking te hebben 🙊 Ook dit moet haar lijf nu zelf gaan oplossen. Mocht het na het weekend nog niet over zijn, dan moeten we maar weer langs de huisarts. 

Gelukkig lijkt het sinds vandaag echt de goede kant op te gaan en is ze nu al de hele dag koortsvrij. Laten we hopen dat dit zo voortzet. 

De schrik zat er bij mij in ieder geval weer even goed in. Ook al weet je dat haar lijf het echt wel goed doet, toch komt er van alles weer bij je boven. Je weet immers nooit zeker wat er gaat gebeuren. Mijn lijf ging meteen weer in overlevingsstand, want daar wordt je lijf heel goed in na alles wat we hebben meegemaakt. Gelukkig was het vals alarm, al had ik nog wel even een dag hersteltijd nodig. Ook dit zal langzamerhand wel uitdoven, al weet ik niet of het ooit helemaal volledig zal uitdoven...