De afgelopen dagen zijn weer prima verlopen. Famke heeft nog steeds geen pijn. Ze krijgt nog wel paracetamol, maar dat is meer voor de zekerheid. Wel merken we dat ze erg moe is. Ze heeft echt minder energie. Ze ligt meer in bed, als ze een activiteit doet is het vaak na 10 minuten al klaar en ze slaapt ook echt meer. Daarnaast heeft ze af en toe wat verhoging, zo rond de 38.
Zowel de vermoeidheid en de verhoging zouden kunnen duiden op het opkomen van de cellen. Je lijf is dan immers keihard aan het werk, wat de vermoeidheid verklaard. Ook verhoging en wat koorts zie je vaak als de cellen beginnen op te komen.
Al met al zou het dus zomaar kunnen dat er vandaag uit het bloedonderzoek iets positiefs naar voren zou komen. Ik merkte dat ik het heel erg hoopte en er veel mee bezig was. Ik probeerde mezelf ook rustig te houden en heb mezelf even toegesproken dat als het nog niet zo is, er ook nog niets aan de hand is. Dat kan ook prima. Het kan ook pas volgende week komen. Maar goed, het zou natuurlijk wel heel fijn zijn als het er vandaag al zou zijn.
En ja, de titel verraadt het natuurlijk al, er zijn witte bloedcellen (leukocyten) gezien! De afgelopen tijd was dit steeds <0,1 (niet meetbaar) en vandaag waren ze 0,2. Normale waarden zijn tussen de 4,5 en 13,5, dus dit is echt nog steeds superlaag, maar het eerste stapje is gezet! Laat de fabriek maar draaien!
Ook nu kan het weer alle kanten op. Het kan vrij snel gaan dat ze woensdag al waardes rond de 1 heeft, maar dit kan ook nog lager liggen. Wederom past er van alles binnen de grenzen. We gaan het zien. Er is zelfs al heel voorzichtig gesproken over naar huis gaan. Met alle mitsen en maren natuurlijk maar dat zou dan eind volgende week zijn. Het vooruit denken ging in het verleden echter ook vaak mis, dus laten we het maar stapje voor stapje gaan bekijken.
Voor nu duimen voor een rustige week en geen gekke dingen.
We hopen op het beste en voor nu ziet het er goed uit!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten